
Ξημέρωνε Χριστούγεννα κι' εμείς, αφημένοι στη θαλπωρή του Granduca, κοιτούσαμε έξω απ' το παράθυρο της "σοφίτας" τα ψαροκάϊκα και τους γλάρους, που είχαν βγει παγανιά για κάποιο ξεχασμένο ψάρι. Απολαύσαμε την πρωϊνή ζεστή σοκολάτα με το τσουρέκι, ακούγοντας στο ραδιόφωνο ιταλιάνικες παρόλες και τραγούδια, φουλάρισα την δεξαμενή του camper με νερό από την κοντινή βρύση και, χωρίς άλλη καθυστέρηση, "σαλπάραμε" για το Taranto. Η Gallipoli πάντως υπήρξε για μας κάτι περισσότερο από φιλόξενη. Όμορφη πόλη, ρομαντική, ήσυχη, ασφαλής, δωρεάν χώρος στάθμευσης, νερό, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Και ήταν θαρρείς, ένα είδος προειδοποίησης όλα αυτά, αφού, ως γνωστόν, την γαλήνη διαδέχεται συνήθως η καταιγίδα. Στο Taranto λίγο έλειψε να τo εμπεδώσουμε αυτό...
Τόσες ημέρες όμως ταξιδεύετε μαζί μου νοερά στην Ιταλία και δεν σας έχω πει τίποτε ακόμη για τα καύσιμα, τους δρόμους, την σήμανση και τα διόδια. Κατ' αρχάς, έστω και αν βρισκόμαστε στον "φτωχό" ιταλικό νότο, πρέπει να σας πω ότι εδώ είναι Ευρώπη! Μπορεί τα ελληνόφωνα χωριά του Salento και το περιβάλλον, γενικώς, να θυμίζουν την ελληνική επαρχία (που λέει ο λόγος), όλα τα άλλα όμως απέχουν παρασάγκας από αυτήν. Οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν εκείνες τις ημέρες (Χριστούγεννα 2010) και πολύς ντόρος έγινε στα ιταλικά τηλεοπτικά κανάλια. Η τιμή της βενζίνης ανέβηκε στα 1,45 ευρώ το λίτρο, ενώ του πετρελαίου στα 1,35 ευρώ το λίτρο.
Με βαρειά καρδιά αφήσαμε πίσω μας το Castrignano dei Greci, έπρεπε όμως να προωθηθούμε σύντομα στον επόμενο σταθμό μας, ώστε να προλάβουμε να επισκεφτούμε όλα τα ελληνόφωνα χωριά του Salento και να ρίξουμε μια ματιά στο Otranto, την Santa Maria di Leuca, την Gallipoli (Καλλίπολη) και το Taranto, προτού καταλήξουμε και πάλι στο Brindisi για να επιβιβαστούμε στο καράβι που θα μας μετέφερε στην Ελλάδα. Δεν έρχεται άλλωστε κανείς συχνά στην Κάτω Ιταλία και είναι κρίμα να μην επισκεφτεί, για λίγο έστω, τις πόλεις αυτές.
Αφήσαμε, προς στιγμήν, τα ελληνόφωνα χωριά και κατευθυνθήκαμε προς την καστροπολιτεία της Acaya, γιατί ο Sylvano Palama μας είχε μιλήσει με κολακευτικά λόγια γι' αυτήν. Και δεν είχε άδικο, παρ' όλο που δεν σταθήκαμε τυχεροί να θαυμάσουμε το εσωτερικό του κάστρου και να απολαύσουμε την καστροπολιτεία "ζωντανή", με τα σπίτια και τα μαγαζιά της ανοικτά. Δεν είμασταν όμως άμοιροι ευθυνών, αφού επιλέξαμε να κάνουμε "τουρισμό" χειμωνιάτικα και, μάλιστα, στο πεδινό τμήμα του "φτωχού" Ιταλικού νότου.
Αφού αγοράσαμε ένα λεπτομερή χάρτη της περιοχής του Salento, σαλατικά, φρούτα και ψωμί, επιστρέψαμε στο camper και πήραμε τον δρόμο για τα ελληνόφωνα χωριά της περιοχής, που βρίσκονται όλα νοτίως της πόλης Lecce, στην περιφέρεια ενός νοητού κύκλου η ακτίνα του οποίου δεν είναι μεγαλύτερη από δεκαπέντε χιλιόμετρα. Όσο περισσότερο πλησιάζαμε στον προορισμό μας, τόσο το τοπίο θύμιζε περισσότερο Ελλάδα. Το οδόστρωμα σταμάτησε πια να έχει τις προδιαγραφές ενός αυτοκινητόδρομου, στένεψε και γέμισε μπαλώματα και τρύπες.