Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Νέμεσις", τον Σεπτέμβριο του 1997. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ήταν, και είναι, εντελώς "συμπτωματική"...

Του Ιωσήφ Παπαδόπουλου.

Το πλοίο της άγονης χρειάστηκε είκοσι δύο ώρες για να μας μεταφέρει στον Πειραιά. Καλοκαιρινή ανάπαυλα, τέλος. Ποια ανάπαυλα δηλαδή; Αυτός ο Αύγουστος μας επεφύλασσε περισσότερη κούραση, με τις αναγκαίες εργασίες συντήρησης του αιωνόβιου πατρογονικού της γυναίκας μου στο νησί, παρά μέρες αποχαύνωσης στη μαγική παραλία των Αρμαθιών. Ένα αυτοκίνητο και μια βάρκα γεμάτα πράγματα έπρεπε τώρα ν’αδειάσουν στο σπίτι της Αθήνας, στο σπίτι του χειμώνα. Το τελειωτικό χτύπημα...

Έχετε ακούσει που λένε ότι θέλει ν' αγιάσει κανείς αλλά ο διάολος δεν τον αφήνει; Ε, λοιπόν, αυτό συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Και εντάξει, να τον αγνοήσεις τον κάθε κερατά και διαολοκαλόγερο που τρίβει το πιπέρι και την καμπούρα του στις ξένες παλάμες. Θα καταλάβει όμως ότι τον αγνοείς ή θα εκλάβει τη σιωπή σου ως ενοχή και αδυναμία και θα θέλει ν' ανέβει στο κρεββάτι; Έχουμε φτάσει βλέπετε σε τέτοιο σημείο κατάντιας, που δεν πάει πιο κάτω. Αμφισβητούνται πλέον ακόμη και τα αυτονόητα, τα αυταπόδεικτα. Επιτρέψτε μου όμως να γίνω πιο σαφής.

Ταξίδευσε, θυμάται, φωτογράφισε και σχολιάζει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ο ένας από τους δύο βασικούς λόγους που βάρυναν στην απόφασή μου να πάω το τριήμερο της 25ης Μαρτίου στη Χίο, στο πλαίσιο της επίσημης παρουσίασης της "Έκτης Πανελλήνιας Συγκέντρωσης Φουσκωτών Σκαφών" που θα πραγματοποιηθεί εκεί το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, ήταν ότι θα είχα την ευκαιρία να επιστρέψω στην Αθήνα μέσω Λέρου. Και πώς αυτό, θα μου πείτε. Θα σας πω! Και μάλιστα όχι εν συντομία, όπως γίνεται συνήθως στα έντυπα περιοδικά, όπου οι σελίδες είναι μετρημένες αφού παλεύουν απεγνωσμένα να νικήσουν τις διαφημιστικές καταχωρήσεις, αλλά με όλες τις λεπτομέρειες, μιας και το διαδίκτυο παρέχει την δυνατότητα και την πολυτέλεια της πολυλογίας...

Αννίβας Αρτέμης. Μιλάει πρώτη φορά, για την ζωή και το έργο του, στον Ιωσήφ Παπαδόπουλο.

Οι άνθρωποι που αφήνουν έντονα ίχνη στο πέρασμά τους, δεν περνούν απαρατήρητοι και είναι συνήθως αναγνωρίσιμοι από το άκουσμα και μόνο του μικρού τους ονόματος. Είναι οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, που ανοίγουν νέους δρόμους, που είναι πρωτοπόροι στον επαγγελματικό,  κοινωνικό, πολιτικό, αθλητικό, καλλιτεχνικό ή οποιονδήποτε άλλο τομέα μέσα στον οποίον κινούνται και δραστηριοποιούνται. Ένας τέτοιος άνθρωπος, του οποίου το όνομα καθιερώθηκε σαν συνώνυμο της επαγγελματικής ιδιοφυίας και της κατασκευαστικής τελειότητας, είναι ο Αννίβας. Ένας έλληνας κατασκευαστής, ο μοναδικός, που κατάφερε να σχεδιάσει μια δική του πρωτότυπη, πρωτοποριακή και διαχρονική γάστρα ταχύπλοου σκάφους και να την κατοχυρώσει με διεθνή πατέντα!

Σχόλια - Φωτογραφίες - Βίντεο : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Μοντάζ : Γιώργος Μισετζής

Η πρόσκληση για να παρευρεθώ στη συνάντηση των εκπροσώπων των συλλόγων στη Χίο, στο πλαίσιο της "Έκτης Πανελλήνιας Συγκέντρωσης Φουσκωτών Σκαφών" που θα πραγματοποιηθεί εκεί στις αρχές Ιουλίου, έφθασε στο περιοδικό αλλά εγώ ήμουν μάλλον απρόθυμος να ανταποκριθώ. Πολλές οι εκκρεμότητες, τα προβλήματα, δύσκολες γενικώς οι συνθήκες της αγοράς. Όταν όμως έμαθα ότι στις εκδηλώσεις του τριημέρου της αργίας της 25ης Μαρτίου, τις οποίες είχε προετοιμάσει το δ.σ. του Ο.Φ.Σ. Χίου, συμπεριλαμβανόταν και μια βραδυά μουσικής, προσφορά των δύο καλών μου φίλων και ταλαντούχων μουσικών, του Γιώργου Μισετζή και της συζύγου του Μαρίας Καλαγκιά, και ότι θα είχα την ευκαιρία να επιστρέψω στην Αθήνα μέσω Λέρου, αφού θα ταξιδεύαμε εν πλω ως εκεί με το καινούργιο φουσκωτό απόκτημα του φίλου μου Τάσου Μαρδόγλου, κάθε ενδοιασμός μου πήγε περίπατο...