Γράφει, ελαφρώς "αρπαγμένος", ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Θα περίμενε κανείς, λογικά σκεπτόμενος, ότι οι ταγοί μας θα επιστράτευαν τις, ελάχιστες έστω, γνώσεις τους, για να συγκεντρώσουν χρήματα, να κλείσουν την ψαλίδα του ελλείμματος, να κάνουν την οικονομία να ξεκινήσει και να ανακάμψει, χωρίς να εξαθλιωθεί όμως ο λαός. Προεκλογικές υποσχέσεις, άλλωστε, του Αντώνη, οι οποίες είναι ακόμη νωπές στη μνήμη και των πιο κολλημένων οπαδών του.
Φόρτωσαν λοιπόν οι ηλίθιοι τα αυτοκίνητα με υπέρογκα τέλη κυκλοφορίας και τεκμήρια. Βούλιαξαν τα προϊόντα του μόνου υγιούς κατασκευαστικού τομέα, αυτού που διακρίθηκε παγκοσμίως με τη ναυπήγηση φουσκωτών και άλλων πολυεστερικών σκαφών, με τεκμήρια και φόρο πολυτελείας. Εξίσωσαν την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης με αυτήν του πετρελαίου κίνησης. Ανέβασαν τον Φ.Π.Α., τα διόδια και τους έμμεσους φόρους. Έβαλαν χαράτσι στα ακίνητα. Φορολόγησαν την γονιμότητα των ζευγαριών! Αδιαφορούν για τις τιμές των βασικών ειδών διατροφής που τραβάνε, συνεχώς και ανεξέλεγκτα, την ανηφόρα. Πετσόκοψαν τις συντάξεις και τους μισθούς και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μελετούν τώρα σε ποιο ποσοστό θα αυξηθεί και το τιμολόγιο της ΔΕΗ!
Περί νεροποντών και καταστροφών και πάλι ο λόγος.
Συνέχεια του άρθρου του Ιωσήφ Παπαδόπουλου με τίτλο: "Η νεροποντή και η στρουθοκάμηλος" http://www.ribandsea.com/articles/819-2012-12-01-09-44-46.html
Δεν έχει περάσει παρά ένας μόνο μήνας, από τότε που αναφέρθηκα στις καταστροφές που έχουν κατά καιρούς προκαλέσει στην Κάσο οι ξαφνικές νεροποντές, και ήρθε σήμερα στο φως η μελέτη ενός καταξιωμένου μηχανολόγου - ηλεκτρολόγου - μηχανικού του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, του αείμνηστου Γιάννη Οράτη, για να δικαιώσει όσα έγραψα στο άρθρο μου εκείνο. Απλώς, ο Γιάννης Οράτης τεκμηρίωνε τότε, με τον δικό του επιστημονικό τρόπο και τις γνώσεις, αυτά που εμπειρικά και με την κοινή λογική υποστήριξα προσφάτως εγώ. Σημειωτέον ότι αγνοούσα εκείνη την εμπεριστατωμένη μελέτη του. Ο Γιάννης Οράτης δεν κινδυνεύει βεβαίως να χαρακτηριστεί "κακός", όπως εγώ, γιατί κατοικεί πια στη γειτονιά των αγγέλων...
Μάϊος 1995 - Ένα αξέχαστο ταξίδι στο Αιγαίο.
Θυμάται και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Στη μνήμη του φίλου μου Μάκη Παυλάτου που έλυσε κάβους νωρίς...
Με τον Μάκη δεν κάναμε καθημερινή παρέα, αλλά, όποτε κανονίζαμε να συναντηθούμε, "δέναμε" όπως ο τέντζερης με το καπάκι, που λένε. "Πάμε εκεί ρε συ;", του πρότεινα εγώ. "Και δεν πάμε; Το μυαλό θα μας σταματήσει;", απαντούσε εκείνος, χωρίς να το βασανίσει και πολύ. Έτσι έγινε και εκείνο τον Μάη του '95. Δεν είχαμε τρόϊκα τότε. Είχαμε όμως δουλειά και καταφέρναμε να γεμίζουμε το ρεζερβουάρ του φουσκωτού. Μπήκα λοιπόν χωρίς περιστροφές στο ψητό και του είπα : "Άκουσα ότι πήγε ένας παλαβός στη Ρω, Κλήμη Ναυρίδη νομίζω τον λένε, και αντικατέστησε την Κυρά. Ήταν φυσιοθεραπευτής στον Απόλλωνα Αθηνών, χώρισε από την γυναίκα του και αποφάσισε να γίνει ερημίτης στη Ρω, να σηκώνει τη σημαία, όπως η Κυρα Δέσποινα. Του έδωσε μάλιστα η Olympic, όπως έμαθα, ένα 5,25 για να σπάει τη μονοτονία του ψαρεύοντας και πηγαίνοντας μέχρι το Καστελλόριζο. Τι λες, πάμε να τον δούμε;". "Φύγαμε", απάντησε ο αείμνηστος φίλος μου και αρχίσαμε αμέσως τις ετοιμασίες προτού το μετανοιώσουμε.
Εθελοντής ναυαγός.
Γράφει ο Μπάμπης Κωνσταντάτος.
Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη…
«Μια φορά κι' έναν καιρό ζούσε σε ένα μικρό παραλιακό χωριό ένας καλός γιατρός που, όταν δεν είχε να γιατρέψει κάποιον, κοίταζε το πέλαγος και ονειρευόταν ένα μακρινό ταξίδι με τη μικρή φουσκωτή του βάρκα…».
Θα μπορούσε να αρχίζει κάπως έτσι το εγχείρημα του Γάλλου γιατρού Αλέν Μπομπάρντ, που μοιάζει σαν παραμύθι: Η διάσχιση του Ατλαντικού το 1952 με τον «Αιρετικό», χωρίς καμία μηχανική υποστήριξη και χωρίς καμία προμήθεια.
Σε αντικατάσταση των ευχών, θέληση και αλληλεγγύη.
Αγαπητέ κύριε Διευθυντά,
Σχεδόν σε όλους τους λαούς και τις κουλτούρες τους, η προφορικά (ή γραπτά) διατυπωμένη ευχή, είναι ουσιαστικά, μια ενεργή προσπάθεια να επικοινωνήσει ο ευχέτης διανοητικά και ψυχικά με άλλα έλλογα όντα, μέλη ενός πανθέου υπάρξεων, μέσω εκφράσεων σκέψεων και συναισθημάτων, σχετικά με επιθυμίες και ελπίδες, για ό,τι δηλαδή ελπίζει να συμβεί στο μέλλον.
Στην Ελλάδα, η λέξη εύχομαι (προς), πρωτοαπαντάται σε κείμενο του Αισχύλου, ενώ η ίδια λέξη ως τεχνικός όρος πια, προσ/ευχή, εμφανίζεται σε κείμενο της Αγίας Γραφής και ειδικότερα στην Παλαιά Διαθήκη, ειδικευόμενη Θεολογικά, αργότερα, στην Καινή.
Αντί ευχών...
Ένα επίκαιρο χρονογράφημα του Βασίλη Παπαδόπουλου αντί ευχών.
« …Κι' αν ο ύπνος συμμαχεί με την κούραση για να καταβάλει το κορμί, το μυαλό δεν αποκάμει. Αυτόβουλα, θαρρείς, κι' έξω απ' τα όνειρα, αγρυπνά, αντιστέκεται, συστρέφεται ανήσυχο, με έγνοιες βασανιστικές, που κυκλοφορούν στο αίμα, που κατοικούν τους νευρώνες, χωρίς ελπίδα ν' αποβληθούν… Έτσι ξύπνησα πάλι μεσα στη νύχτα…
Σ' ένα γύρισμα πλευρού, μισάνοιξαν τα μάτια, κι' αυτό ήταν. Προσπάθησα μάταια να επιστρέψω στον ύπνο και σηκώθηκα. Το σκοτάδι μοιάζει άγνωστο όσο ποτέ. Αφήνω το δωμάτιο, ακροπατώντας, για να μην ανησυχήσω τον ύπνο της γυναίκας μου, που σήμερα φαίνεται βαθύς, αν και ξεφυσά μικρούς αναστεναγμούς. Το σπίτι κρύο κι' ήσυχο. Άλλοι δεν έχουν σπίτι, σκέφτηκα, κι' αισθάνθηκα άμεσα μια αδύναμη θερμότητα να με τυλίγει. Τα παιδιά κοιμούνται βαθιά. Ακόμη και στην ώρα τους δύσκολα ξυπνούν. Ο χώρος τους μυρίζει αγόρι, ύπνο και ξεγνοιασιά!
Δελτίο Τύπου από την Δικηγορική Ανανεωτική Παρέμβαση.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Όταν τα φερέφωνα των Διεθνών δανειστών - κερδοσκόπων που επιβάλλουν στη χώρα μας νόμους και ληστρικά χαράτσια, χωρίς να σέβονται το Σύνταγμα και την θέληση του κυρίαρχου Λαού, αυθαιρετούν, ευλόγως παραπέμπεται η σκέψη μας ότι γιά την κυβέρνηση δεν υπάρχει Δικαιοσύνη που να αποφασίζει εις βάρος της αλλά μόνο αυτή που δικαιώνει τους εις βάρος του Ελληνικού Έθνους νόμους και αποφάσεις της. Δυστυχώς, η εκάστοτε κυβέρνηση θεωρεί την Δικαιοσύνη ως μηχανή παραγωγής δικαστικών αποφάσεων μόνο για την είσπραξη δημοσίων εσόδων και τους παράγοντες απονομής της υποτακτικούς της για την επίτευξη του ανωτέρω στόχου της.
Τι κάνει ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωμί (ψάρι) του!
Σκέφτεται φωνακτά ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Καθώς δεν κατάφερα ποτέ να βγάλω τόσα χρήματα από την δημοσιογραφία, ώστε να μπορώ να ζήσω αξιοπρεπώς εγώ και η οικογένειά μου, έκανα, κατά καιρούς, χίλιες δυο άλλες δουλειές. Ασφαλειομεσίτης, πωλητής βιβλίων, υπάλληλος γραφείου σε βιομηχανία ρητινικών προϊόντων, πωλητής προφίλ αλουμινίου, υπάλληλος σε εταιρεία τροφοδοσίας πλοίων, υπάλληλος σε αντιπροσωπεία ειδών επαγγελματικού αλιευτικού εξοπλισμού, ακόμη και υπάλληλος της Εθνικής τραπέζης υπήρξα, για μισό φεγγάρι όμως μόνο. Τόσο άντεξα στη ρουτίνα και στη σκέψη ότι, μετά από 35 χρόνια παραμονής πίσω από ένα γκισέ, θα αποκτούσα όλα τα τικ από τα οποία υποφέρει ο ακατανόμαστος, που θα μας θάψει, μάλλον, όλους. Δεν προσμετράω στα προηγούμενα την απλήρωτη απασχόλησή μου στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα μου, κατά την διάρκεια των παιδικών και των εφηβικών μου χρόνων, γιατί ο μακαρίτης, ο Γιάννης ο όμορφος, έλεγε ότι ήταν υποχρέωσή μου για τον κόπο που κατέβαλε προκειμένου να μας μεγαλώσει.
Ευχές από τον ΣΕΚΑΠΛΑΣ ΠΕΕΥ
Το Δ.Σ. του ΣΕΚΑΠΛΑΣ-ΠΕΕΥ σας εύχεται ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ και ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ το 2013