Βοτανικός 20 – 24 Σεπτεμβρίου. Όλη η Γειτονιά Μια Γιορτή!

Οι γραμμές του τρένου οριοθετούν τη γειτονιά του Βοτανικού, μια γειτονιά που με τα παλιά αρχοντικά, τις εγκαταλειμμένες βιοτεχνίες και αποθήκες που επαναπροσδιορίζονται χωρίς να χάνουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, και μετατρέπονται σε χώρους τέχνης, με τα απομεινάρια της βιομηχανικής εποχής, τα συνεργεία, την οργιώδη βλάστηση στις απέραντες αλάνες να συνθέτουν ένα υπέροχο industrial περιβάλλον, αλλά και ταυτόχρονα, μια γειτονιά με ζεστούς κατοίκους και καλλιτέχνες που τα τελευταία χρόνια ζουν και δημιουργούν εδώ. Οι γραμμές του τρένου γίνονται σημείο αναφοράς για το φεστιβάλ Βοτανικού «Κάτω από τις γραμμές», που εμπνεύστηκε ακριβώς από αυτήν την οριοθέτηση και κάθε χρόνο μας ξανασυστήνει τη γειτονιά με τις αλλαγές της, τις αφίξεις της, τα καινούργια πρόσωπα, τους νέους χώρους αλλά και την πολιτισμική δημιουργικότητα που αναδεικνύεται μέσα σε αυτούς.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Τα τελευταία χρόνια επισκέπτομαι αδιαλείπτως κάθε Κυριακή το περίπτερο της γειτονιάς μου, από το οποίο αγοράζω βιβλία. Πάμφθηνα, αλλά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία. Μαζί με τα βιβλία, όμως, παίρνω αναγκαστικά ως δώρο και μία εφημερίδα. Δεν εξετάζω  την πολιτική χροιά της εφημερίδας, αρκεί το βιβλίο, το οποίο αυτή συνοδεύει, να μου προκαλεί το ενδιαφέρον.

Πριν πετάξω τις εφημερίδες, τους ρίχνω μια ματιά. Το πρωτοσέλιδο προδίδει την πολιτική χροιά της, αλλά αυτό μου είναι αδιάφορο, αφού ο άνθρωπος πρέπει να διαβάζει τα πάντα. Και μετά ξεφυλλίζω τη φυλλάδα αναζητώντας  διάφορα αρθρίδια που κινούν το ενδιαφέρον.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Αναζητώ ματαίως στο διαδίκτυο ολόκληρη την ομιλία του Γάλλου Προέδρου στην Πνύκα. Με την προοπτική να την παραβάλω με τον λόγο του Κολοκοτρώνη, αλλά και με του Απόστολου Παύλου.  Δεν είμαι θρήσκος, ούτε καν θρησκευόμενος, αλλά κάτι είχε πει ο Παυλάρας [όχι ο Πολάκης] από τούτο το  παγκόσμιας εμβέλειας βήμα.

«Ώ άνδρες Αθηναίοι, σαν πιο ευλαβεστέρους καθ’ όλα και πιο θρήσκους από άλλους ανθρώπους σας βλέπω. Και λέγω τούτο, διότι διαβαίνων τους δρόμους της πόλεως σας και εξετάζων προσεκτικά εκείνα, που λατρεύετε, βρήκα και ένα βωμό, εις τον οποίον είχε τεθεί η επιγραφή: «Αφιερούται ο βωμός αυτός εις τον άγνωστον Θεόν». Εκείνον, λοιπόν, τον Θεόν, που λατρεύετε, χωρίς να τον γνωρίζετε, αυτόν εγώ σας κηρύττω.».

Του Στάθη Σταυρόπουλου (ο γνωστός σκιτσογράφος που απελύθη από τον Ν. Χατζηνικολάου).

Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα.

Θα αναφερθώ μόνον σε ένα απ’ τα χίλια που έλεγε ο κ. Τσίπρας, πριν να αρχίσει κι αυτός να αραδιάζει τα χίλια ένα παραμύθια της Χαλιμάς. Ελεγε: «Η λέξη ισοδύναμα έχει εισαχθεί απ’ την τρόικα. Οταν αναζητούνε ισοδύναμα, εννοούν ισοδύναμους πόνους». Τώρα όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ομιλούν στα πάνελ και από του βήματος της Βουλής για τους εν λόγω πόνους -τα ισοδύναμα- ως να πρόκειται για φάρμακα που θεραπεύουν πάσα λύπη και στεναγμό, ως να πρόκειται για παραμυθία αυτών των ίδιων, ώστε να αντέξουν τον αυτοδιασυρμό τους. Εσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών.

Πριν από πέντε ημέρες ο οίκος "πιστοληπτικής αξιολόγησης" Fitch προχώρησε σε αναβάθμιση του ελληνικού αξιόχρεου κατά μία βαθμίδα, σε Β από CCC.

Τέτοιες χαρές και πανηγύρια από "αριστερή" κυβέρνηση (έστω και δωσιλόγων) για μιά "θετική" αξιολόγηση του μακριού χεριού, της εμπροσθοφυλακής του καπιταλισμού έτσι όπως εκφράζεται στον σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό δεν έχει ξαναματαγίνει.

Και δώστου τα χρεοκοπημένα ΜΜΕ που τρέφονται απ' το κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, να παίζουν και να ξαναπαίζουν την είδηση.