Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Με κίνδυνο να χαρακτηρισθώ χρυσαυγίτης θα αναδείξω ένα ζήτημα που φαίνεται πως ανέκυψε στη διάρκεια της γνωστής δίκης της ΧΑ. Θα το κάνω, για να επισημάνω ότι πρέπει να δικάζονται με βάση τις ίδιες αρχές του λεγόμενου νομικού πολιτισμού μας ακόμη και όσοι έχουν διαπράξει τα ειδεχθέστατα των εγκλημάτων.
Αποτελεί πάγια αρχή της συνθήκης για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου η διεξαγωγή μίας δίκης με δίκαιο τρόπο. Η αρχή αυτή έχει πολλές πτυχές [ισότητα όπλων, συγκεκριμένη κατηγορία, αδίκημα προβλεπόμενο από τον νόμο πριν από τη διάπραξή του, δικαίωμα του κατηγορουμένου να λάβει γνώση της δικογραφίας στη γλώσσα που ομιλεί (βλ. υπόθεση Siemens που καθυστέρησε μερικούς μήνες λόγω μη μετάφρασης του βουλεύματος), εξασφάλιση αξιόπιστης διερμηνείας για τους αλλόγλωσσους κατηγορούμενους], μεταξύ των οποίων και το δικαίωμα του κατηγορουμένου να εξετάσει τους μάρτυρες κατηγορίας προφορικά. Με την παρουσία του μάρτυρα στο ακροατήριο ή όχι; Η ορθή απάντηση είναι: με την παρουσία του στο ακροατήριο. Και τούτο, διότι με την παρουσία του μάρτυρος στο ακροατήριο έχει το δικαστήριο προ αυτού έναν άνθρωπο, του οποίου ερευνά τις αντιδράσεις, τους μορφασμούς, την εν γένει κίνηση του σώματός του και, έτσι, ελέγχει την αξιοπιστία του και προχωρεί σε επόμενες ερωτήσεις που προκαλούνται από την εν γένει συμπεριφορά τού μάρτυρος. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι υποψήφιοι δικαστές διδάσκονται στην Εθνική Σχολή Δικαστών και ψυχολογία.






