Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.
Είναι λυπηρό να χάνει ένας νέος άνθρωπος τη ζωή του. Οιοσδήποτε και υπό οιεσδήποτε συνθήκες. Είναι κόμη πιο λυπηρό, όμως, όταν σου προκαλούν οι σχετικές τραγικές ειδήσεις προβληματισμό και συγκρίσεις.
Άκουγα στο ραδιόφωνο ρεπορτάζ για την κηδεία του Σωκράτη Κόκκαλη του νεότερου. Όλος ο επιχειρηματικός κόσμος παρών. Αλλά και πολιτικοί. Λες και ο αποδημήσας τους γνώριζε όλους αυτούς, οι οποίοι συνέρρευσαν για τον ύστατο χαιρετισμό. Όχι βέβαια. Οι περισσότεροι προσέτρεξαν λόγω του πατρός του, του και εθνικού εργολάβου αποκληθέντος. Εχθροί και φίλοι παρόντες.








